HISTORIA

      Overkill jest jednym z najstarszych zespołów na thrash metalowj scenie. O początkach istnienia grupy można mówić już w 1981 roku. Powstała ona z nowojorskiej punkowej grupy Lubricunts. Założycielami zespołu byli wokalista Bobby "Blitz" Elisworth, basista D.D. Verni i perkusista Rat Skates. Trzej bardzo młodzi muzycy mieli problemy ze znalezieniem gitarzysty. Początkowo współpracowali z Danem Spitzem. Ich wyobrażenia o muzyce dalekie były jednak od tych, które miał zafascynowany wówczas grupą Van Halen Spitz, późniejszy filar grupy Anthrax. Gitarzysta Bobby Gustafson dołączył do zespołu dopiero w 1982 roku opuszczając swój poprzedni zespół Dropouts. Zespół początkowo wykonywał tradycyjny heavy metal, by z czasem nadać swojej muzyce więcej dynamiki i drapieżności.
Zdjęcie Overkill z początków kariery zespołu.
Od lewej - Blitz, Bobby, D.D., Rat

      W 1983 r. wydana została ich pierwsza taśma demo - Power In Black. Zespół podobał się na koncertach, będac na scenie jedną z najbardziej żywiołowych grup w Nowym Yorku. Kolejną taśmą demo było Rotten To The Core. Dzięki dobrym recenzjom w undergroundowych fan zinach, utwór Death Rider został wybrany przez szefów firmy Metal Blade na piątą edycję składanki Metal Massacre. Nastepne nagranie z taśmy Power In Black - Feel The Fire znalazło się na kompilacyjnej płycie New York Metal '84. Wzrastającą popularnością kwartetu zainteresowały się firmy płytowe. Wkrótce Overkill podpisał swój pierwszy kontrakt nagraniowy z kalifornijską wytwórnią Indie Azra. W lipcu 1985 r. przy niesprzyjającym klimacie współpracy z firmą ukazała sie Ep-ka Overkill. Po wydaniu tej płyty zespołem zainteresował się sam Johny Zazula, prowadzący wytwórnię Megaforce Records. Efektem rozmów z Johnem było podpisanie kontraktu i wydanie w październiku 1985 r. debiutanckiej płyty Feel The Fire, bedącej jedną z najlepszych pozycji w dyskografii grupy. Płyta ta mimo pewnych podobienstw do twórczości takich grup jak Metallica, Anthrax i Iron Maiden, zawierała wiele rozwiązań tworzących styl zespołu. Od tego czasu maskotką zespołu stała się skrzydlata czaszka o imieniu Charlie, obecna we wkładkach płyt, w teledyskach i jako niegdysiejszy element wystroju sceny. Album ukazał się także w Europie wydany przez firme Noise Rec. W kwietniu i maju 1986 r. Overkill wraz z Anthrax i Agent Steel koncertował w Europie, występując z nimi w ramach Metal Hammer Road Show. Owocem tej trasy było nagranie i wydanie taśmy video z zarejestrownym w hali w Bohum wystepem tych trzech amerykanskich zespołów.

      Druga płyta Taking Over ukazała się w 1987 r. Dzięki współpracy z Noise, Overkill wyruszył na tournee po Europie i USA z zyskującym, po wydaniu płyty Keeper Of The Seven Keys Part I coraz większą popularność Helloween. Zespół wystąpił też po raz pierwszy w Polsce, na drugiej edycji festiwalu Metalmania obok Running Wild i Helloween. Podczas pobytu w naszym kraju D.D. i Bobby zostali aresztowani przez milicję za niedozwolone fotografowanie się na stacji kolejowej. Podczas koncertu polscy fani utworzyli żywą piramidę. Jeśli chcesz usłyszeć wypowiedź Blitza na ten temat w formacie Wav naciśnij TUTAJ, a jeśli w formacie Real Audio naciśnij TUTAJ. Ostatecznie sprzedano ponad 180 tysięcy egzemplarzy płyty Taking Over. Sukces zespołu nie wywarł większego wrażenia na Racie Skatesie, który zmęczony ciągłymi trasami koncertowymi, postanowił odejść od grupy, by więcej czasu poświęcić rodzinie. Ostatnim akcentem pobytu Rata w zespole była EP-ka Fuck You, zawierająca oprócz tytułowego utworu, będącego coverem grupy D.O.A., cztery nagrania Overkilla zarejestrowane na żywo w Phantasy Theatre w Cleveland, Ohio 3 czerwca 1987 r. Firma Atlantic, promująca zespół wraz z Megaforce, ze względu na tytuł i okładkę odmówiła pomocy w wydaniu płyty. Istniały dwie wersje ocenzurowanej płyty - znajdująca się w zielonej plastikowej torbie oraz mająca dwustronną okładkę. Każdy bał się tej płyty - wspominał z dumą "Blitz" - nawet dzieciaki obawiały się, że gdy ich rodzice zobaczą w domu taką płytę, zabronią im słuchać heavy metalu. Oczywiście wiele sklepów płytowych odmówiło przyjecia jej. Te, które tego nie zrobiły, dobrze na tym wyszły. Płyta stała się bardzo poszukiwana, bo trudno było ją dostać. Nam zależało na tym, żeby tylko ukazała się. Ostatecznie EP-ka pojawiła się tuz przed festiwalem Christmass On Earth w Leeds, który odbył się 13 grudnia 1987r. Overkill wystapił u boku Megadeth i Nuclear Assault, z nowym perkusistą, Markiem Archibole. Wkrótce Mark opuscił grupę, a jego miejsce zajął duńczyk Bob "Sid" Falck, występujący dotychczas w zespole Paul Di'anno's Battlezone.

Od lewej - Bobby, Sid, Blitz, D.D.

      Stosunki z Atlantic powróciły do normy, gdy Overkill zaczął pracować nad swoim kolejnym albumem. W Atlantic widzą siłę naszej muzyki - mówił Blitz. Nie wchodzą nam w drogę, by nie nie przeszkadzać nam w pracy. Są bardzo zainteresowani naszą nową płytą. Trzeci duży album zespołu, zatytułowany Under The Influence ukazał się w 1988 r. i stanowi kontynuację lini przyjętej na Taking Over. Do 1994 r. sprzedano 300,000 egzemplarzy tej płyty, co sprawia, że płyta ta została sprzedana w największej ilości ze wszystkich dotychczas wydanych. W 1989 r. ukazała się kolejna płyta The Years Of Decay. Promowana była teledyskiem do utworu Elimination. Odniosła olbrzymi sukces i przez wiele osób uważana jest za najlepszą w dyskografii grupy. Na płycie tej zakończona została saga kontynuowana na trzech pierwszych albumach, w kolejnych częściach utworu Overkill. Historię tę kończy E.vil Never D.ies. Płyta promowana była bardzo duzą ilością koncertów, nawet w Japonii. Po zakończeniu trasy z zespołu odszedł Bobby Gustafson, gdyż jak się uważa nie odpowiadało mu granie na dwie gitary, a co planowała reszta zespołu. Wtedy w Overkillu pojawili się dwaj nowi muzycy Merritt Gant i Rob Cannavino, dotychczasowy techniczny grupy, pełniący przez pewien czas tę funkcję także w Armored Saint. Już z ich udziałem w 1991 roku wydana została płyta Horrorscope. Płyta ta powtórzyła sukces swojej poprzedniczki. W tym samym roku ukazała się też pierwsza tasma video zespołu - Videoscope. Po pewnym czasie w zespole ponownie doszło do zmian personalnych. Sid Falck ranny w wypadku (nie jestem pewien czy samochodowym, czy też jak podawał Thrash'em All "włożył nogę pomiędzy scenę, a podnośnik perkusji") z powodu kontuzji zdecydował się opuscić zespół. Jego następcą został Tim Mallare grający wcześniej w grupie Billego Milano - M.O.D. W 1993 wydana została nieco eksperymentalna płyta I Hear Black. Spotkała się ona z chłodnym przyjęciem i przez wiele osób jest uważna za najsłabszą pozycje w dyskografii grupy. Moim zdaniem nie jest to do końca uzasadnione. W utworze tytułowym zespół świadomie zaczerpnął riff z Black Sabbathowego klasyka - Zero the Hero

      W 1994 wydana została płyta W.F.O. (Wide Fucking Open), stanowiąca powrót do bardziej thrashowego grania. Nagrań dokonano w Ambient Recording Co. w Stamford. Po raz pierwszy płytę wyprodukowali sam zespół, co m.in. wpłynęło na większe wyeksponowanie bassu Verniego. Ciekawostką jest fakt, że CD po włożeniu do odtwarzacza pokazuje 99 utworów, które odtwarza zależnie od sprzętu od przodu lub tyłu. Utwory te mają po 3, 4 sekundy, lecz pod numerem 98 ukryty jest jeden, nie wymieniony we wkładce. Są to fragmenty paru coverów (m.in. Heaven and Hell - Black Sabbath, The Ripper - Judas Priest), które połączono razem podczas próby. 21 Stycznia 1995 r., podczas koncertu w Clevland będącego częścią trasy promującej W.F.O. zarejestrowany został materiał na koncertową płytę wydaną z okazji 10-cio lecia istnienia zespołu - Wrecking Your Neck - Live. Na uwagę zasługuje fakt, iż w tym samym miejscu zarejestrowano utwory z wcześniejszego mini albumu Fuck You. Po zakończeniu trasy z zespołu odeszli Merritt Gant, który ożenił się i Rob Cannavino, który odtąd profesjonalnie zajmuje się wyścigami motocyklowymi. Na ich miejsce przyszli dotychczasowi przyjaciele zespołu - Sebastian Marino, wcześniej w Anvil i Joe Comeau wcześniej łączący funkcję gitarzysty i wokalisty w Liege Lord. Obaj występowali też wspólnie w grupie Ramrod.

 

Od lewej - Tim, Joe, D.D., Sebastian, Blitz

W 1996 roku wyszła płyta The Killing Kind nagrana już w nowym składzie. Na europejskiej trasie zespołowi towarzyszył Anvil. W tym samym roku pierwsza wytwórnia zespołu - Megaforce wypusciła na rynek kompilacyjną płytę Fuck You And Then Some, zawierającą mini album Fuck You, pierwsze wydawnictwo zespołu - ep-kę Overkill i dwa koncertowe nagrania. W 1997 wydana została kolejna studyjna płyta - From The Underground And Below, a do piosenki Long Time Dyin' nakręcony został teledysk. Na początku 1999 roku ukazała się kolejna płyta - Necroshine. Zdecydowanie nowym elementem, który pojawił się w jednym z utworów są kobiece wokale. W Revelation słychać bowiem siostrę Blitza - Mary. Jesienią tego samego roku nastąpiła zmiana w składzie. Sebastian Marino, który ożenił się zastąpiony został przez Dave'a Linska i wydana została płyta Coverkill zawierająca trudno dostępne, nagrane w przeszłości covery oraz parę nowych. W dniach 21-23 lutego 2000 Overkill, podczas eurpoejskiej trasy u boku Annihilator, wystąpił trzykrotnie w Polsce. W Katowickim Mega Clubie, Poznańskim Eskulapie i Warszawskiej Proximie. Zdjęcia obydwu zespołów z warszawskiego koncertu znajdują się w galerii. W maju 2000 z zespołu odszedł Joe Comeau, by zasilić Annihilator, z którego po zakończeniu trasy wyrzucono Randy Rampage'a. Zespół zrezygnował z planowanych na lato koncertów na letnich festiwalach i zajął się pracą nad nowym materiałem. Na razie nie myślano o dokoptowaniu nowego gitarzysty. Latem 2000 na rynku ukazała się debiutancka płyta zespołu Bronx Casket Co., będącego solowym projektem D.D.Verni'ego i Tima Malare. 24 października miała miejsce premiera nowej płyty Overkill'a, zatytułowanej Bloodletting. W listopadzie zespół udał się na europejską trasę w towarzystwie grupy Halford. Jako drugi gitarzysta w zespole pojawił się gościnnie Joe Comeau, który wspierał grupę na europejskiej części trasy koncertowej. Wkrótce potem zespół zasilił, już na stałe, drugi gitarzysta - Derek Tailer. Grupa w pełnym już składzie wyruszyła na trasę po Japonii. Tymczasem Annihilator wraz z nowym wokalistą i gitarzystą Joe Comeau wydał doskonałą płytę "Carnival Diablos", którą zespół promował u boku Nevermore w Europie. Obie grupy zachaczyły także o Polskę, ale organizator koncertów - agencja Minta z Poznania nie wywiązała się z zobowiązań finansowych wobec muzyków i przybyłym pod Mega Klub w Katowicach fanom nie udało się zobaczyć koncertu.

 

Wróć